Kort samengevat
Een boek over je leven kan een memoire zijn, autofictie of een roman gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Een memoire onthult wat er gebeurde, autofictie vervaagt de grens met opzet en een roman verandert namen en gebeurtenissen om het verhaal te dienen. Kies op wat het boek moet doen, kies de keerpunten rond één thema en vertel lezers wat voor boek het is.
Om een boek over je leven te schrijven, begin je met beslissen hoeveel ervan je vertelt zoals het gebeurde. Er zijn drie eerlijke antwoorden. Een memoire vertelt het rechtuit en neemt verantwoordelijkheid voor de feiten. Autofictie gebruikt je leven als grondstof en laat lezers zich afvragen welke delen echt zijn. Een roman gebaseerd op een waargebeurd verhaal verandert namen, voegt mensen samen en verzint scènes zodat het verhaal als fictie kan werken. Zodra je weet welke je schrijft, is de rest ambacht.
Je hoeft in geen van de drie je hele leven te behandelen. Elke hieronder geciteerde schrijver zegt dat het boek over een stuk ervan gaat, gekozen omdat het één idee draagt.
Drie wegen, vergeleken
| Weg | Wat het de lezer belooft | Wat je vrij mag veranderen |
|---|---|---|
| Memoire | Dit gebeurde mij | Weinig: selectie en nadruk |
| Autofictie | Dit is mijn leven, herschikt | Namen, gebeurtenissen, subplots en verzonnen scènes, vermengd met echte delen |
| Roman gebaseerd op een waargebeurd verhaal | Dit is geïnspireerd op echte gebeurtenissen | Bijna alles, zolang de essentie waar blijft |
Scroll horizontally to see all columns. Arrow keys work when the table is focused.
Adele Annesi, schrijvend voor Jane Friedman, definieert autofictie als afkorting van autobiografische fictie, die elementen van autobiografie en fictie gebruikt om beslissende aspecten van het leven van de schrijver te onderzoeken. Ze noemt de kenmerken: de schrijver en de protagonist kunnen een naam delen, hun levens lopen parallel en lezers voelen een spanning over wat echt is. Wikipedia voegt toe dat de Franse schrijver Serge Doubrovsky de term in 1977 muntte voor zijn roman Fils, en dat autofictie op de sleutelroman lijkt maar meestal toegeeft dat ze put uit het echte leven van de auteur. Haar voorbeelden zijn Ocean Vuongs On Earth We're Briefly Gorgeous, Teju Coles Every Day Is for the Thief en Karl Ove Knausgårds Mijn strijd.
Zo kies je
Vier vragen volstaan voor de meeste gevallen.
Kun je het verdragen de enige stem te zijn? Jenna Blum, een romanschrijver die een memoire schreef, zegt dat fictie een goocheltruc is, het overbrengen van echte ervaring naar verbeelde scenario's, terwijl een memoire onthulling is. In een essay in Writer's Digest beschrijft ze hoe ze een memoire over haar hond schreef en door een vriendin werd aangespoord haar eigen verhaal erin op te nemen, dat ze had willen weglaten. Als je niet klaar bent om je eigen aandeel in het verhaal bloot te geven, geeft fictie je dekking.
Heb je andere gezichtspunten nodig? Joan Jackson maakte van het verhaal van haar familie over de zorg voor een broer met schizofrenie een roman, deels omdat ze meerdere gezichtspunten wilde, waaronder dat van haar broer, en een memoire in de ik-vorm vanuit de auteur zelf wordt verteld. Ze zegt dat fictie haar bevrijdde van het proberen de feiten van wat er werd gezegd en gedaan te herinneren, en personages liet overnemen en het verhaal vooruit liet helpen.
Als welk soort boek wordt het verkocht? Jackson meldt ook dat uitgevers haar vertelden dat een verhaal op basis van waargebeurde gebeurtenissen beter als memoire verkoopt, misschien omdat memoires authentieker lijken. Ze labelde het hare uiteindelijk “Roman: gebaseerd op een waargebeurd verhaal.” Als je traditioneel wilt uitgeven, vraag dan wat de vorm betekent voor het schap waar je op mikt.
Wie zal zichzelf herkennen? Ze is openhartig dat namen veranderen en scènes verzinnen niet voorkomt dat mensen zichzelf herkennen, of gekwetst raken. Ze noemt het een waarschijnlijkheid die ze moest aanvaarden. Bepaal van tevoren hoe je omgaat met de mensen die dicht bij het verhaal staan.
Vind het verhaal in het leven
Een leven heeft geen plot, dus je moet er een vinden. Annesi suggereert een techniek uit Robert Olen Butlers From Where You Dream: geef jezelf tijd om te herinneren, zonder je zorgen te maken over chronologie, en som de ervaringen op en waarom ze ertoe kunnen doen. Scheid dan gebeurtenissen van keerpunten, noteer wat tot elk leidde en wat erna kwam, en schrijf ernaast wat je leerde of ontdekte.
Annesi citeert ook Vivian Gornicks onderscheid tussen een situatie en een verhaal: de situatie is de omstandigheid, en het verhaal is de emotionele ervaring die de schrijver bezighoudt, het inzicht of het ding dat men is gaan zeggen. Je boek heeft beide nodig, maar alleen het verhaal geeft het een thema.
Kiezen is het moeilijke deel, en het is waar memoires misgaan. Chuck Sambuchino, schrijvend voor Writer's Digest, zegt dat mensen de neiging hebben alles over hun leven op te schrijven, omdat het allemaal echt gebeurd is. Hij denkt dat een memoire die wat kort uitvalt, met 70.000 tot 79.000 woorden, een goed teken kan zijn: het laat zien dat je de interessantste delen koos en een dikke pil vermeed. Zijn doel voor memoires is hetzelfde als voor een roman, 80.000 tot 89.999 woorden, een richtlijn die overeenkomt met hoeveel woorden is een roman.
Bepaal wat je verzint
Fictie laat je dingen doen die een memoire niet kan. Jackson zegt dat het haar in staat stelde de kenmerken van fictie aan te passen, zoals het creëren van een verhalende persona en scènes, en personages te presenteren zonder de beperkingen van een memoire. Ze ontdekte ook dat verzinnen tot ontdekking leidde. Bij het schrijven van een scène besefte ze dat de drugsverslaving van het ene personage overlapte met de geestesziekte van een ander, en ze bouwde nieuwe scènes uit omdat ze dezelfde wanhoop voelde die ze uit het leven kende.
Drie nuttige toetsen voor elke echte gebeurtenis:
- Heeft het verhaal het nodig? Zo niet, schrap het, hoeveel pijn het ook deed.
- Werkt het als scène? Als echte gebeurtenissen traag zijn, comprimeer ze. Als echte mensen op de pagina saai zijn, voeg ze samen.
- Verraadt de verandering de waarheid die je wilt vertellen? Annesi leent Dorothy Sayers' uitdrukking “het werk dienen”: de juiste hoeveelheid feit is wat je visie voor het verhaal het best volbrengt.
Joan Jacksons citaat van Somerset Maugham is een eerlijke waarschuwing. Gevraagd of wat hij schreef waar was, zou hij hebben gezegd dat hij vaak niet meer wist of het gebeurd was of niet. Na genoeg verzonnen scènes geschreven te hebben, zegt ze, kon zij ook niet meer herinneren welke werkelijk waren gebeurd.
Structureer en herschrijf
Zodra je je keerpunten hebt gekozen, behandel je het boek als elk ander. Blum zegt dat ze haar memoire outlinede zoals ze fictie deed: een outline, onderverdeeld in scènes, afgestemd op haar agenda. Dat kun jij ook. Een roman outlinen toont de stappen, en voorbeelden van plotoutlines laten zien hoe een korte outline van een uitgegeven roman eruitziet.
Tom Bromley, de auteur die Reedsy's roman-in-acht-stappengids schreef, begon zijn debuut met het klassieke advies te schrijven wat je kent, een romantische komedie in een band, gebaseerd op zijn eigen jaren in bands. Hij zegt dat je niet over je eigen ervaringen hoeft te schrijven, maar dat ervan uitgaan een prima ingang is. Zijn andere lessen gelden ook: geef de protagonist een doel en gebreken, en zorg dat er conflict is.
Annesi's herschrijfadvies is specifiek voor dit soort boek. Herschrijven gebeurt in fasen, en je probeert elk sleutelmoment als miniscène, rechtstreekse vertelling, dialoog, samenvatting of een mix. Je thema kan ook veranderen terwijl je schrijft, dus ze suggereert het verhaal eerst voor zichzelf te schrijven en het te herschrijven naar waar het werkelijk over gaat.
Veelgestelde vragen
Is een roman gebaseerd op mijn leven een memoire?
Nee. Een memoire is non-fictie verteld vanuit jouw gezichtspunt. Een roman gebaseerd op je leven verandert namen, gebeurtenissen en details en kan meerdere gezichtspunten gebruiken. Autofictie zit tussen de twee.
Moet ik de namen veranderen?
De bronnen stellen geen regel. Jackson veranderde namen en verzon scènes, en verwachtte toch dat familieleden zichzelf zouden herkennen, dus namen veranderen verkleint de kans zonder haar weg te nemen.
Hoe lang moet een boek over mijn leven zijn?
Writer's Digests richtlijn voor memoires is 80.000 tot 89.999 woorden, en 70.000 tot 79.999 is acceptabel als je je op de interessantste delen hebt gericht.
Kan ik echte en verzonnen mensen mengen?
Ja, in autofictie en in een roman gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Annesi zegt dat andere personages, settings en gebeurtenissen kunnen worden verzonnen om te ondersteunen waar het verhaal over gaat.
Wat is autofictie?
Een vorm van gefictionaliseerde autobiografie. De schrijver kan een naam delen met de protagonist, en lezers blijven zich afvragen wat echt is.
Waar Musael past
Een schrijver die leven in fictie omzet, wordt iemand die naar zijn eigen verleden kan kijken als materiaal, niet als vonnis. In Musael bevat de Codex voor wereld en personages een vermelding voor elke persoon in het boek, zodat een samengesteld personage naast de notities kan staan over wie het combineert. Continuïteitscontroles markeren een hernoemd persoon die terugglijdt naar de echte naam, en met het planbord verplaats je een keerpunt en zie je wat erop volgt.
Bronnen
- Adele Annesi, “The How, When, and Why of Writing Autofiction”, Jane Friedman: janefriedman.com
- Joan Jackson, “Based on a True Story: 4 Advantages to Fictionalizing the Truth”, Writer's Digest: writersdigest.com
- Jenna Blum, “The Differences in Writing a Memoir vs. a Novel”, Writer's Digest: writersdigest.com
- Wikipedia, “Autofiction”: en.wikipedia.org
- Chuck Sambuchino, “Word Count for Novels and Children's Books: The Definitive Post”, Writer's Digest: writersdigest.com
- Tom Bromley, “How to Write a Novel in 8 Steps”, Reedsy: blog.reedsy.com
