Kısaca
Karakterler özetlerde değil, sahnelerde değişir. Buradaki her örnekte bir tetikleyici bir inancı yerleştirir ya da kırar, karakter baskı altında seçim yapar ve sonraki bir sahne ilkini yankılar. Pip bir inancı ödünç alır, Elizabeth birini kaybeder, Yaratık reddedilmekle sertleşir ve Jane'in kararlılığı değişmez, sınanır.
Karakter gelişimi, parmakla gösterebileceğin birkaç sahnede gerçekleşir. Bir şey bir inancı tetikler, karakter baskı altında seçim yapar, bu ona bir şeye mal olur ve sonraki bir sahne ilkini yankılar; böylece okur kat edilen mesafeyi görür. Aşağıdaki dört örnek kamu malı romanlardan geliyor; bu yüzden bölümleri açıp satırları tam olarak okuyabilirsin: Büyük Umutlar'daki Pip, Gurur ve Önyargı'daki Elizabeth ve Darcy, Frankenstein'daki Yaratık ve Jane Eyre'deki Jane. Her biri farklı bir değişim biçimi gösterir ve her biri bunun için ne kadar az sayfa gerektiğini gösterir.
Biçimlerin ardındaki kuram için karakter yayı türleri ve karakter gelişimi yazılarına bak. Değişimin görünür olduğu yer sahnelerdir.
Pip: başkasının küçümsemesinden ödünç alınan bir inanç
Büyük Umutlar'da Pip'in evinden utanması yavaş yavaş büyümez. Miss Havisham'ın evinde, Estella onunla alay ettiğinde gelir: "Ne kaba elleri var! Ne kalın botları!" Pip bize şunu söyler: "Ellerimden utanmayı daha önce hiç düşünmemiştim; ama onları pek de değersiz bir çift saymaya başladım. Beni küçümsemesi o kadar güçlüydü ki bulaşıcı oldu ve ben de kaptım."
Dickens, kopyalamaya değer üç şey yapar. Tetikleyici genel bir ruh hâli değil, belirli bir kişiden gelen belirli bir satırdır. İnanç, karakterin bir sayfa önce taşımadığı bir inançtır; bu yüzden okur onun yerleştirilişini görür. Sonuç da hızla gelir. On dördüncü bölüm yeni inancı adlandıran bir cümleyle açılır: "Evinden utanmak çok sefil bir duygu." Pip sonra Estella'nın önünde Joe'dan utandığını itiraf eder ve şöyle yazar: "Korkarım o sevgili, iyi adamdan utandım."
Karşılık çok daha sonra gelir; Pip bir hastalıktan uyanır ve Joe'yu yatağının başında bulur. Şöyle der: "Ah Joe, yüreğimi parçalıyorsun! Bana kız, Joe. Vur bana, Joe. Nankörlüğümü yüzüme söyle. Bana bu kadar iyi davranma!" Yankı işler, çünkü Joe ilk bölümlerdeki Joe'nun ta kendisidir ve yer değiştiren Pip'tir. Okur değişimi olduğu yerde kalmış bir karaktere karşı ölçer.
Ödünç alınacak: yanlış inanca karakterin dışında bir kaynak ver, onu bir sahneye koy ve incittiği kişiyi geri getir.
Elizabeth ve Darcy: bir aynaya ihtiyaç duyan değişim
Gurur ve Önyargı'da Elizabeth'in değişimi tek bir belgeye ve tek bir tepkiye dayanır. Darcy ona eylemlerini açıklayan bir mektup verir, o da mektubu iki kez okur ve Austen'in sözleriyle "ikinci okumanın etkisi çok farklıydı." Tepkisi sayfada kendi sözleriyle durur: "Ne kadar aşağılık davranmışım!" diye haykırdı. "Ben ki ferasetimle övünmüştüm!" Devam eder: "Âşık olsaydım bundan daha acınacak biçimde kör olamazdım. Ama benim yanılgım aşk değil, kendini beğenmişlikti." Sahne, yeni öz bilginin yalın bir ifadesiyle biter: "Şu ana kadar kendimi hiç tanımamışım."
İşleyen şey yapıdır. Ona yargısıyla çelişen kanıt gösterilir ve artan bir dürüstlük paragrafında onunla tartışmaya zorlanır. Austen fikrini değiştirdiğini anlatmaz. Ona repliği verir.
Darcy de değişir ve Austen bunu sonradan ona adlandırtır. Elizabeth'e şöyle der: "Bana iyi ilkeler verilmişti, ama onları gurur ve kibir içinde izlemeye bırakıldım." Reddine dair de: "Bana bir ders verdin, başta gerçekten ağır, ama çok yararlı. Senin sayende hak ettiğim biçimde alçaldım." İki karakterin her biri ötekinin aynasıdır ve kitabın ikinci yarısı her birine öğrendiklerine göre davranması için zaman tanır. İki karakterin birlikte değişmesi amaçlanıyorsa, her birinin ötekiyle yüzleştiği sahneyi planla ve her birinin eski benliği aynı sade terimlerle anlatmasına izin ver.
Ödünç alınacak: farkındalığı kanıta verilen bir tepki yap, karakterin sesiyle yaz ve eski kusuru doğrudan adlandırmasına izin ver.
Yaratık: başkalarının tepkisinin zorladığı değişim
Frankenstein'da gelişim ters yönde ilerler. Yaratık bir aileyi izleyip onlara ait olmak isteyerek başlar. Kovulunca roman ona bu reddedilişin ne yaptığına dair bir cümle verir: "İnsan türüne ve hepsinden çok beni yaratıp bu dayanılmaz sefalete gönderene karşı ebedi bir savaş ilan ettim." Sonra kalıbı Victor'a kendi sözleriyle söyler: "İyi niyetli ve iyiydim; sefalet beni bir iblis yaptı. Beni mutlu et, yine erdemli olurum." Biraz sonra da: "Kinliyim, çünkü sefilim."
Mary Shelley karaktere her adım için bir açıklama verir; böylece değişim ilan edilmiş değil, nedenli okunur. Yaratık kendi davasını da savunur; bu okuru yargıç yapar ve sempatiyi karmaşıklaştırır. Olumsuz bir yay, karakter her adımı okurun yarı yarıya kabul ettiği biçimde açıklayabildiğinde daha rahatsız edicidir.
Ödünç alınacak: kötüleşen bir karakter için her dönüşe karakterin dışında bir neden ver ve nedeni yüksek sesle söylemesine izin ver.
Jane Eyre: değişim değil, sınav olarak gelişim
İyi yazılmış her karakter değişmez. Jane Eyre'in krizinde, Rochester'la kabul edemeyeceği koşullarda kalması istendiğinde Jane kendine ne yapacağını söyler: "Kendimi önemsiyorum. Ne kadar yalnız, ne kadar dostsuz, ne kadar desteksiz olursam kendime o kadar saygı duyacağım. Tanrı'nın verdiği, insanın onayladığı yasaya uyacağım." Sonra bir ilkenin ne için olduğunu açıklar: "Yasalar ve ilkeler ayartının olmadığı zamanlar için değildir: beden ve ruhun onların katılığına karşı isyan ettiği böyle anlar içindir."
Sahne kim olduğunu gösterir, kim olmakta olduğunu değil. Baskı en üst düzeydedir, istek güçlüdür ve Jane değeri isteğe tercih eder. Okur sahneyi bitirirken onun hakkında öncekinden fazlasını bilir; bu, E. M. Forster'ın Aspects of the Novel'de yuvarlak karakterler için ortaya koyduğu noktadır: yuvarlak bir karakterin sınavı "ikna edici biçimde şaşırtabilme" yeteneğidir. Hiç şaşırtmıyorsa, der, düzdür. Krizdeki seçim okurun öngöremeyeceği ve sonra doğru olarak tanıyacağı bir seçim olduğu sürece, düz bir yay yine yuvarlak bir karakter olabilir.
Ödünç alınacak: karakterin sabit kaldığı yerde baskıyı, sabit kalmanın gerçek bir bedeli olacak biçimde kur ve gerekçesini sayfaya koy.
Dört örneğin ortak yanı
Pasajları yan yana koyunca örüntü açıktır:
| Tetikleyici | Tehlikedeki inanç | Sayfadaki seçim ya da tepki | Yankı | |
|---|---|---|---|---|
| Pip | Estella'nın alayı | Evim bayağı | Joe'dan utanmak | Hasta yatağında Joe |
| Elizabeth | Darcy'nin mektubu | İnsanları iyi yargılarım | "Şu ana kadar kendimi hiç tanımamışım" | Darcy'nin kendi itirafı |
| Yaratık | Kovulmak | İnsanlar beni kabul eder | "İnsan türüne karşı ebedi savaş" | Victor'a konuşması |
| Jane | Rochester'ın teklifi | İlke, bedeli olduğunda da önemlidir | "Yasaya uyacağım" | Sonraki dönüşü |
Scroll horizontally to see all columns. Arrow keys work when the table is focused.
Son sütun, acemilerin atladığı sütundur. Kitabın bir daha anmadığı bir değişim, bir duyuru gibi hissettirir.
Örnekleri kendi taslağında kullanmak
Başkarakterini al ve sahneyi yazmadan önce dört satırı doldur:
- Tetikleyici. Bir sahnede, adı konmuş bir kişi ya da olay.
- İnanç. Karakterin öncesinde ve sonrasında yüksek sesle söyleyeceği tek bir cümle.
- Seçim. Baskı altında yaptığı, bir bedeli olan şey.
- Yankı. Mesafeyi gösteren sonraki sahne ya da nesne.
Karakter gelişimi soruları inancı bulmana yardım eder ve karakter profili şablonu onu tutacak bir yer verir. Dört satırın tüm kitapta nerede durduğu için hikâye yapısı ve roman taslağı nasıl çıkarılır yazılarına bak. Karakter yayı ve karakter güdüsü sözlük maddeleri terimleri tanımlar.
Sıkça sorulan sorular
Karakter gelişimine bir örnek nedir?
Gurur ve Önyargı'daki Elizabeth Bennet: Darcy'nin mektubunu okur, kendi kibrini tanır ve "Şu ana kadar kendimi hiç tanımamışım" der.
İyi bir karakter gelişimi için karakterin değişmesi gerekir mi?
Hayır. Jane Eyre'in krizi gelişimi sınama olarak gösterir: karakter baskı altında bir değeri korur ve okur onun hakkında daha fazlasını öğrenir.
Karakter gelişimini anlatmadan nasıl gösteririm?
Değişimi bir sahnedeki bir seçime ya da tepkiye koy ve Dickens'ın Joe ile yaptığı gibi aynı kişi ya da nesneyle sonradan yankılat.
Bir karakter değişimi kaç sahne ister?
Buradaki örnekler bir avuç sahne kullanır: bir tetikleyici, bir tepki ve bir yankı.
Kötü karakterin ya da canavarın gelişimi olabilir mi?
Evet. Frankenstein'daki Yaratık reddedilmeye karşılık değişir ve roman her adımı açıklamasına izin verir.
Musael nerede işe yarar
Her karakterin nerede değiştiğini görebilen bir yazar, yankıyı taslaklamadan önce planlayan biri olur. Musael'in dünya ve karakterler Kodeksi içinde her karakter metnin yanında bir kayıttır; inancı ve tetikleyiciyi tutabileceğin notları ve nerede göründüğünü gösteren anmaları vardır. Plan panosu her sahnede bakış açısını ve notları taşır ve bir filtre tek bir karakterin hattını gösterir; böylece yankının yeterince geç geldiğini kontrol edebilirsin. Tutarlılık kontrolleri bir karakter hakkında kaydettiklerini metinle karşılaştırır. Ink ve Press'te YZ bir sahneyi okur ve her karakterin onda ne istediğine dair notlar verir; yazdığını denetler ve asla yazmaz, böylece dönüş senin kalır.
Kaynaklar
- Charles Dickens, Great Expectations, Project Gutenberg: gutenberg.org/ebooks/1400
- Jane Austen, Pride and Prejudice, Project Gutenberg: gutenberg.org/ebooks/1342
- Mary Shelley, Frankenstein, Project Gutenberg: gutenberg.org/ebooks/84
- Charlotte Brontë, Jane Eyre, Project Gutenberg: gutenberg.org/ebooks/1260
- E. M. Forster, Aspects of the Novel, Project Gutenberg: gutenberg.org/ebooks/70492
