Worldbuilding van politiek en bestuur

Politiek in een verhaal is een kwestie van wie de macht heeft, hoe ze die kregen, hoe ze die houden en wie haar voor zichzelf wil. Beantwoord dat voor de mensen die je protagonist tegenkomt, zorg dat hun zetten standhouden als je naar logistiek en motieven kijkt, en geef lezers een kant om om te geven voordat de intriges ingewikkeld worden. Je hebt zelden een grondwet nodig. Je hebt een paar conflicten nodig die voortvloeien uit wat je personages willen.

Politiek is een van vier lagen van een samenleving, met worldbuilding van religie, worldbuilding van economie en worldbuilding van cultuur. Voor hoeveel wereld je in totaal moet bouwen, zie worldbuilding voor romanschrijvers.

Begin bij waar macht vandaan komt

Een Mythcreants-artikel over het bouwen van realistische culturen noemt drie dingen die een persoon of groep een onevenredige greep op een samenleving geven: militaire macht (generaals, krijgsheren, bevelhebbers), rijkdom (iedereen die de overhand krijgt op de markt of een fortuin erft) en culturele legitimiteit (religieuze leiders, rechtmatige erfgenamen van een monarchie of gekozen functionarissen). Wanneer de leider van een natie niet de meeste macht, rijkdom en legitimiteit heeft, zegt het artikel, kunnen langdurige machtsstrijden volgen. Het voorbeeld is Japan in de dertiende en veertiende eeuw, waar de shogun, die het leger aanvoerde, een lange strijd had met de keizer, die de grootste culturele legitimiteit had.

Dat is een bruikbare checklist. Vraag voor elke factie in je verhaal welke van de drie ze heeft en welke ze mist. Een factie die de derde mist wil een kroon, en een factie die de eerste mist zal iemand ervoor betalen.

Hetzelfde stuk voegt toe dat groepen met macht die gebruiken om verhalen te bevorderen die hen verheerlijken en degenen onder hen demoniseren. Zoals het opmerkt, waren veel politieke leiders door de geschiedenis heen ook religieuze figuren: als je genoeg macht hebt, kun je mensen ervan overtuigen dat je het goddelijk recht hebt te regeren. Worldbuilding van religie gaat verder op die band in.

Kies een bestuursvorm, losjes

Wikipedia definieert een regering als het systeem of de groep mensen die een staat leidt, verantwoordelijk voor het sturen van de enige entiteit wier gebruik van geweld sociaal aanvaardbaar is. Het noemt regeringen gedomineerd door één persoon (autocratie), een kleine heersende klasse (oligarchie) of de massa (democratie), en merkt op dat moderne indelingen monarchie ook als eigen categorie of als hybride behandelen. De taxonomie heeft veel varianten, zoals constitutionele monarchie, absolute monarchie en republieken met verschillende uitvoerende regelingen.

Voor fictie doen drie beslissingen er meer toe dan het etiket:

1. Wie beslist? Eén persoon, een raad, een vergadering, een geloof.
2. Wie handhaaft? Een leger, een gilde, een kerk, ingehuurde vechters.
3. Wie kan hen uitdagen, en hoe? Rechtbanken, rivalen, een opstand, een verkiezing.

Een theocratie, zoals Mythcreants haar definieert, is een koninkrijk of natie bestuurd door de gezagsfiguren van een religie of door een absolute macht die haar steunt. Kies het model dat het dichtst bij wat de plot nodig heeft en verzin de details wanneer scènes erom vragen.

Controleer de logistiek

Het Mythcreants-artikel over slecht uitgewerkte politieke conflicten toont wat er gebeurt als de praktische kant wordt overgeslagen. In een postapocalyptische fantasyroman die het beschrijft, leeft de mensheid in ommuurde stadstaten en is het contact tussen steden beperkt tot wat een ruiter op een magische motor kan dragen. Dan wordt de dreiging van oorlog tussen twee steden een belangrijk plotpunt, en de auteur vraagt hoe een leger van de ene stad naar de andere moet komen, met proviand, door de stormen die zelfs eenzame ruiters in gevaar brengen. Zijn oplossing is klein: maak de motoren gewoon de snelste manier om de woestenij over te steken, en laat langzamere karavanen en troepenformaties bestaan.

De les is algemeen. Vraag voordat je een oorlog, een beleg of een belastingopstand schrijft hoeveel mensen, hoe ver, met welke lading en hoe lang. Daar helpt een fantasykaart maken, want afstanden en routes bepalen wie wie kan bedreigen.

Laat leiders in eigen belang handelen

Hetzelfde artikel bekritiseert een tv-serie uit 2016 over Beowulf om zijn politiek. Het personage in het centrum van de opvolgingsplot doet weinig om haar eigen doel na te streven. Nadat ze jarl is geworden, verbant ze een machtige thane op zwakke gronden, omdat goud uit zijn thaneschap in het huis van een huurmoordenaar werd gevonden hoewel goud uit elk thaneschap gemakkelijk verkrijgbaar is, en vervreemdt dan haar overgebleven bondgenoten door aan te dringen dat ze nieuwe wetten aannemen. Het oordeel van de recensent is dat de belangrijkste politieke actrice gedurende meer dan een derde van het seizoen geen rekening lijkt te houden met haar eigen succes, en hij contrasteert dat met de eerste seizoenen van Game of Thrones, waar we over het algemeen konden zien waarom de spelers de zetten deden die ze deden.

Gebruik dat als toets. Voor elke politieke keuze die een personage maakt, moet je kunnen zeggen wat ze hopen te winnen, wat ze riskeren en waarom het een redelijke zet voor hen is.

Geef lezers iemand om om te geven

Politieke plots hebben de reputatie een sleur te zijn, en de podcast van Mythcreants over politiek boeiend maken zegt dat die reputatie voor ongeveer de helft verdiend is. Het noemt drie veelvoorkomende problemen: veel informatie, omdat politiek ingewikkeld is, niemand om voor te juichen, omdat iedereen moreel grijs is, en geen hoofdpersonage, zodat personageontwikkeling traag is. De presentatoren zeggen dat sommige hiervan onnodig zijn. Je hoeft niet iedereen een eikel te maken, en je hoeft niet twintig strijders in de eerste aflevering te introduceren.

Hun model is de oorspronkelijke Dune-roman, die ons, net als Game of Thrones, bij één familie betrekt voordat de ingewikkelde politiek begint. We geven om Huis Atreides, en zodra het slecht met hen gaat, zijn we klaar om Paul aan te moedigen. Eerst betrekken, dan compliceren. Een richtlijn van één regel voor de openingshoofdstukken: toon één factie die lijdt onder een beslissing voordat je de raad uitlegt.

Weet wat het boek van politiek vindt

In een stuk van Writer's Digest beschrijft romanschrijver Aimee Agresti hoe ze haar roman in de wereld van politieke campagnes plaatste en de politiek als achtergrond behandelde voor een verhaal over vrienden. Haar advies is de houding van je roman tegenover de politieke wereld te bepalen, of het nu satire is, donker of dystopisch, of leuk en escapistisch. Zij koos escapistisch, maakte de campagne tot een wild personage dat de levens van andere personages in de war stuurt, en benoemde de partijen niet en liet personages geen kwesties bespreken. Wat telde was de energie en geest van de kandidaten en het contrast tussen hun benaderingen en persoonlijkheden. Zelfs boeken die politiek rechtstreeks behandelen, voegt ze toe, gaan over mensen, dus houd de emotionele kern in gedachten.

Als je een wereld verzint, heb je de vrijheid die zij nam: je kunt partijnamen en programma's weglaten en toch overtuigende politiek schrijven.

Houd de kwesties weinig en eenvoudig

Een Mythcreants-stuk over het leiden van politieke intrigecampagnes, geschreven voor tabletopspellen maar toepasbaar op fictie, zegt dat de meeste politieke intriges gaan over een handvol grote kwesties, waarbij personages strijden om macht omdat ze scherp tegengestelde opvattingen hebben over delen van hun samenleving. De kwesties moeten het publiek aangaan. Het adviseert kwesties die te obscuur of ingewikkeld zijn te vermijden en conflicten gebaseerd op een triviaal verschil te vermijden tenzij je het als humor bedoelt. Het beveelt ook aan de kwesties parallel te laten lopen aan echte, met het voorbeeld van dwergen die een ingestorte mijn ontvluchten en voor moderne immigratie staan, en pauzes van intrige in te bouwen zodat het publiek kan bijtanken.

Hoe bestuur gewone levens vormt

Writer's Digest publiceerde ook een worldbuildingstuk waarin Stef Magister de twee kaders van taalkundige George Lakoff, de Strikte Vader en de Zorgzame Ouder, als lens voor een samenleving gebruikt. In het eerste zijn mensen inherent gebrekkig en hebben ze discipline nodig. In het tweede zijn mensen goed en gedijen ze als ze worden gesteund. Hij vraagt hoe de economie van de wereld personages in staat stelt obstakels te overwinnen, en of regelgeving concurrentie aanmoedigt of dat één organisatie elke winkel bezit. Dit is één kader onder vele, maar de vragen die het oproept zijn nuttig voor elke samenleving: wat veronderstelt de staat over haar mensen, en wat doet ze eraan? Worldbuilding van economie pakt de geldkant op.

Veelgestelde vragen

Hoe maak ik een bestuur voor een fantasywereld?

Bepaal wie militaire macht, rijkdom en legitimiteit heeft, kies een passende bestuursvorm en werk uit wie beslist, wie handhaaft en wie kan uitdagen. Voeg detail toe wanneer scènes het nodig hebben.

Hoe maak ik politieke intriges interessant?

Geef lezers vroeg een factie om om te geven, houd de cast eerst klein en zorg dat personages in hun eigen belang handelen, zoals Mythcreants adviseert.

Moet ik politieke partijen of ideologieën benoemen?

Niet per se. Agresti benoemde geen partijen in haar roman en richtte zich op de energie en benaderingen van de personages.

Hoe voorkom ik dat politieke plots verwarrend worden?

Beperk de grote kwesties tot een paar die lezers kunnen volgen, en introduceer facties geleidelijk.

Moet mijn fictieve politiek echte politiek spiegelen?

Mythcreants suggereert dat parallellen met echte kwesties publiek helpen zich met de conflicten te identificeren. Agresti van Writer's Digest hield haar verhaal bewust ver van de actualiteit.

Waar Musael past

Een schrijver die over macht heeft nagedacht, wordt een schrijver wiens schurken redenen hebben. In de Codex voor wereld en personages van Musael kan een factie, een titel of een instelling elk een vermelding zijn, met relaties naar de mensen die haar hebben of willen, en gebeurtenissen kunnen op een tijdlijn zodat een opvolging of oorlog in een consistente volgorde plaatsvindt. Continuïteitscontroles kunnen een heerser markeren die op twee plaatsen tegelijk is of een titel draagt voordat hij die verdiende.

Bronnen

• Mythcreants, “Creating Realistic Cultures”: mythcreants.com
• Mythcreants, “Five Stories With Poorly Crafted Political Conflicts”: mythcreants.com
• Mythcreants Podcast, “515 Making Politics Compelling”: mythcreants.com
• Mythcreants, “Five Tips for Running a Political Intrigue Campaign”: mythcreants.com
• Aimee Agresti, “5 Tips for Writing About Politics in Fiction”, Writer's Digest: writersdigest.com
• Stef Magister, “Politics and World-Building in Science Fiction and Fantasy”, Writer's Digest: writersdigest.com
• Wikipedia, “Government”: en.wikipedia.org