Een roman schrijven als beginner: wat je laat liggen en wat je houdt

Een eerste roman heeft een premisse nodig die het afmaken waard is, een personage dat iets wil, net genoeg plan om door te gaan en een eerste versie die je afmaakt voordat je polijst. De rest van het advies kan wachten. Wat je houdt, wat je laat liggen en wat redacteuren het vaakst zien misgaan.

Kort samengevat

Beginners doen het best door vijf dingen te houden: een premisse met een invalshoek, een protagonist met een doel en een gebrek, een licht plan, een eerste versie die je afmaakt zonder onderweg te bewerken en een herschrijfronde met feedback van buiten. Laat liggen: de opening perfectioneren, het woordaantal bewaken terwijl je schrijft, een bestseller kopiëren en meer wereld bouwen dan het verhaal gebruikt.

Als dit je eerste roman is, kun je het meeste advies dat je tegenkomt negeren en vijf dingen houden: een premisse met een invalshoek, een hoofdpersonage dat iets wil en een gebrek heeft, net genoeg plan om door te gaan, een eerste versie die je afmaakt voordat je polijst en een herschrijfronde die de ogen van anderen gebruikt. De rest, van de perfecte openingszin tot het exacte woordaantal, kan wachten.

Voor het volledige vak van schrijven in scènes loopt een roman schrijven stap voor stap. Daarvoor heeft een beginner een filter nodig: waar energie in steken en wat loslaten.

Wat je houdt

Een premisse met een invalshoek

De redacteuren van Jericho Writers lezen honderden manuscripten per jaar, en de eerste fout op hun lijst van vijftien is een verschrikkelijk concept. Hun voorbeelden zijn een “educatieve” young-adultroman volgepropt met klimaatwetenschap, een boek voor volwassenen gebouwd op de levensgeschiedenis van de papegaai van de auteur en een niet zo verschrikkelijke midlifecrisis die eindigt met bakken als hobby. Hun beoordeling van hoe moeilijk het te herstellen is: dat kan niet, je begint opnieuw. Een verwante fout is een manuscript zonder aanwijsbare invalshoek, een dat de vakjes afvinkt maar geen concept heeft dat meteen boeit. Hun voorbeelden van het tegenovergestelde zijn de premissen van The Time Traveler's Wife en The Book Thief.

Dat is veel te vragen van een eerste idee, en Reedsy's gids haalt de druk eraf. Auteur Tom Bromley zegt te stoppen met zoeken naar één groot idee en te beginnen met kleinere, en dan te kijken hoe je ze kunt uitbouwen. Als er potentieel is voor een roman, voel je dat.

Een personage dat iets wil en een gebrek heeft

Bromley's tweede en derde stap dragen het grootste deel van het verhaal. Geef personages herkenbare motivaties gebaseerd op bijna universele verlangens, zoals verliefd worden, vechten om te overleven of acceptatie vinden. Geef ze gebreken en kwetsbaarheden zodat ze ruimte hebben om te groeien. Hij vat het samen in drie vragen: wat drijft ze, wat zijn hun gebreken en waarom zou de lezer erom geven?

Voeg dan conflict toe. Hij scheidt extern conflict, met een antagonist of een onderdrukkend systeem, van intern conflict, een strijd binnen de persoon, en zegt dat de sterkste plots beide verweven. Zie personageontwikkeling en de woordenlijstvermeldingen over de protagonist en conflict.

Een plan dat weegt wat je nodig hebt

Je hebt geen outline van 40 pagina's nodig, en ook niet geen. Randy Ingermanson zegt dat er duizend methoden zijn en dat de beste de methode is die voor jou werkt. De zijne begint piepklein: een samenvatting van de roman in één zin, dan een alinea met de opzet, drie rampen en een einde, in ongeveer vijf zinnen. Jericho's versie gebruikt vijf kopjes: status quo, prikkelende gebeurtenis, ontwikkelingen, climax en oplossing. Voorbeelden van plotoutlines toont beide toegepast op uitgegeven romans.

Bromley's praktijk is analoog en effectief: hij bestudeerde romans waar hij van hield, vatte elk samen op een vel papier met pijlen en cirkels om te zien hoe de plot werkte, schreef toen zijn eigen hoofdstuksamenvattingen op indexkaarten en spreidde ze uit over de vloer.

Een eerste versie die je afmaakt voordat je polijst

Bromley's advies voor de eerste versie is vooruit te blijven gaan. Het is verleidelijk te herwerken wat je hebt geschreven in plaats van dagelijks vooruitgang te boeken, en dat kan je bijna even erg blokkeren als niet schrijven. Hij herschreef zijn openingsscène ontelbare keren, om vast te stellen dat het afgewerkte boek een ander soort opening nodig had.

Zijn tweede advies is vriendelijker. Je tempo zal in een eerste versie variëren, met tijden waarin de woorden vloeien en tijden waarin elke zin een marteling is. Wentel je niet in de slechte dagen en straf jezelf er niet voor.

Een herschrijfronde met feedback van buiten

Jericho's laatste fout is de eerste versie als af beschouwen: als je het laatste punt bereikt, ben je, met geluk, halverwege. Hun redacteuren zeggen dat veel romans, zelfs door een agent geaccepteerde, meer dan eens worden herwerkt en herbewerkt. Bromley's achtste stap is zelf redigeren en dan feedback zoeken. Je kunt ruilen met andere schrijvers, bètalezers gebruiken die in jouw genre lezen of een redacteur betalen. Zijn regel is dat als meer dan één persoon hetzelfde zegt, ze waarschijnlijk gelijk hebben. Bètalezers vinden en een roman in rondes herschrijven behandelen elke stap.

Wat je voorlopig laat liggen

De opening perfectioneren

Je eerste scène zal waarschijnlijk veranderen, zoals die van Bromley deed. Schrijf haar goed genoeg om te beginnen en kom terug wanneer je weet hoe het verhaal afloopt.

Je zorgen maken over woordaantal terwijl je schrijft

Brian Klems van Writer's Digest geeft het advies dat bij een beginner past: leg jezelf geen woordlimieten op terwijl je schrijft. Laat het verhaal stromen, trek het dan aan tot een redelijke lengte zodra de eerste versie af is, en bewaar elke scène die je schrapt, want ze kan een ander verhaal worden. De lengtes die agenten verwachten staan in hoeveel woorden is een roman. Jericho's zin voor de latere snoei is “verminder de lengte, behoud de inhoud”: haal overtollige woorden weg zonder verhaal weg te halen. Hun redacteuren zeggen beginnersmanuscripten te hebben gezien die 30.000 woorden of meer moesten verliezen zonder inhoud te verliezen, en dat als je bij het bewerken niet minstens 10.000 woorden hebt geschrapt, je het niet echt hebt geprobeerd.

Een bestseller kopiëren

Jericho's redacteuren waarschuwen tegen schrijven voor een ander tijdperk. Agatha Christie, Mark Billingham en andere grote verkopers schreven voor de markt zoals die was toen ze begonnen, en domineren haar. Tenzij je het tijdperk heel goed kent en iets onderscheidend nieuws doet, is er geen reden waarom agenten, redacteuren of lezers een kopie zouden verkiezen. Hun advies is te schrijven voor de wereld zoals ze nu is.

Meer wereld bouwen dan het verhaal gebruikt

Reedsy's gids zegt dat je in fantasy of sciencefiction misschien tamelijk uitgebreide worldbuilding nodig hebt voordat je begint, en dat zelfs een roman in een echte plaats er wat nodig heeft. Een schrijver op de site van Writer's Digest adviseert breed onderzoek te doen terwijl je verwacht slechts ongeveer 10 procent te houden. Dat is een reden om te beginnen met wat de volgende scène nodig heeft en de rest te laten wachten. Worldbuilding voor romanschrijvers laat zien hoe.

Een perfecte routine

Bromley zegt een routine te vinden die voor jou werkt, zoals ochtend of avond, stilte of muziek, dagelijks of in het weekend, en te verwachten dat ze tijdens de eerste versie verandert. Als ze eentonig wordt, schud haar op.

De volgorde van werk voor een beginner

Reedsy's acht stappen zijn een eerlijke standaardvolgorde. Ze zijn geen wet, en je kunt terugspringen:

  1. Kies een romanidee.
  2. Ontwikkel personages.
  3. Bepaal het centrale conflict.
  4. Kies het perspectief.
  5. Bouw de wereld.
  6. Structureer het verhaal.
  7. Schrijf de eerste versie.
  8. Herschrijf en vraag feedback.

Bromley's suggestie voor perspectief is concreet: schrijf een kort stuk vanuit beide kandidaatperspectieven en kijk welk past. Hij zegt hetzelfde over settings. Als het een echte plaats is, bezoek of onderzoek haar, en als ze verzonnen is, maak haar onderscheidend en teken een kaart. De woordenlijstvermelding over perspectief legt de opties uit.

Veelgestelde vragen

Hoe begin ik als beginner met het schrijven van een roman?

Schrijf één zin over je verhaal, dan één alinea met een opzet, drie rampen en een einde, en begin dan met schrijven. Dat zijn Ingermansons eerste twee stappen. Beginnen met een boek schrijven behandelt de eerste maand.

Hebben beginners een outline nodig?

Geen lange. Ingermanson zegt dat de beste methode de methode is die voor jou werkt, en Jericho raadt aan te beginnen met vijf kopjes.

Wat is de meest voorkomende beginnersfout?

Jericho's redacteuren plaatsen een verschrikkelijk concept als de ernstigste en moeilijkst te herstellen fout, en werk te vroeg versturen. Ze zeggen dat agenten 999 van de 1.000 manuscripten afwijzen.

Hoe lang moet mijn eerste roman zijn?

Voor fictie voor volwassenen plaatsen de bronnen uit gemiddeld aantal woorden van een boek het gebruikelijke bereik tussen ongeveer 70.000 en 100.000 woorden. Maak je er geen zorgen over tot de eerste versie af is.

Moet ik redigeren terwijl ik schrijf?

Bromley zegt van niet. Blijf vooruitgaan en redigeer wanneer de eerste versie af is.

Waar Musael past

Een beginner die afmaakt, wordt een schrijver met een methode, niet een schrijver met een verhaal dat hij nooit in zijn geheel heeft kunnen zien. In Musael zijn het planbord en het manuscript één structuur, dus je kunt je scènes zien, verplaatsen en schrijven op dezelfde plek. De manuscripteditor heeft focusmodus en schrijfdoelen voor stabiele sessies, en versies bewaren eerdere versies zodat je stoutmoedig kunt snoeien en toch terug kunt.

Bronnen