Romanoverzichtsjabloon

Waarvoor een romanoverzicht dient

Een overzicht beantwoordt één vraag voordat je schrijft: gaat dit verhaal ergens heen? Het hoeft niet lang te zijn en het hoeft je niet te binden. Een pagina die zegt wie wat wil, wat in de weg staat, hoe het draait en hoe het eindigt, is genoeg om een concept te beginnen, en genoeg om je vroeg te zeggen of het midden leeg is. Schrijvers die hun verhaal liever ontdekken, kunnen alleen het eerste deel en het einde invullen en terugkomen op de aktes als het concept vorm krijgt.

Begin met het verlangen, de tegenstand en het einde

Het uitgangspunt, de tegenstand en het einde dragen de rest. Het uitgangspunt zegt wie wat wil. De tegenstand zegt waarom hij het niet zomaar kan krijgen, en moet een persoon of kracht met eigen doelen zijn, niet alleen pech. Het einde zegt hoe het verhaal de vraag beantwoordt die het uitgangspunt opwierp. Bepaal het einde nu, ook als je het later verandert: een schrijver die weet waar het boek landt, maakt betere keuzes bij elke scène onderweg.

Het veld voor de hoofdpersoon vraagt verlangen en behoefte samen, omdat de kloof ertussen het verhaal is. Cora wil klaar zijn met de boomgaard en heeft nodig dat die haar vergeeft; de plot laat haar dat ontdekken.

Drie aktes als steiger

De drie aktes op dit blad zijn een steiger, geen formule. Akte één zet de wereld op en eindigt met een keuze die de held bindt. Akte twee is het langst en heeft twee helften: de held jaagt het doel na, een omkering in het midden verandert wat hij begrijpt, en de druk stijgt tot het dieptepunt. Akte drie is de climax en wat volgt. De percentages zijn ruwe richtlijnen, en een boek kan ze buigen zonder te breken.

Schrijf elk vak als oorzaak van het volgende. De aanleiding moet naar het eerste keerpunt leiden en het dieptepunt moet uit de complicaties komen. Als je twee vakken alleen met het woord 'toen' kunt verbinden, is het overzicht een lijst gebeurtenissen; als je ze met 'omdat' of 'dus' kunt verbinden, is het een plot.

Subplots, lengte en herziening

Subplots moeten het hoofdverhaal minstens twee keer kruisen, meestal bij het midden en de climax, en idealiter het thema van een andere kant uitwerken. Een subplot die de hoofdplot nooit raakt, is een apart boek. Stel een beoogde lengte en een aantal hoofdstukken in zodat je kunt zien of het overzicht genoeg inhoud heeft: een roman van 90.000 woorden in 34 hoofdstukken heeft in elk ongeveer 2.600 woorden verhaal nodig.

Behandel het overzicht als een levend document. Als een scène in het concept de plot verandert, verander dan ook het overzicht, zodat je aan het einde van het eerste concept een kaart hebt van wat het boek werkelijk doet.