Jak napisać książkę: plan, który możesz doprowadzić do końca

Większości osób, które chcą napisać książkę, nie brakuje pomysłów. Brakuje im planu na długi środek. Książka licząca 80 000 słów to około 40 posiedzeń po 2 000 słów, kilka decyzji, które trzeba podjąć w rozsądnej kolejności, i rewizja, która jest zupełnie inną pracą niż szkic. Każdy z poniższych etapów da się skończyć osobno.

Zdecyduj, czym jest książka, zanim zaczniesz ją pisać

Zanim zaczniesz pierwszy rozdział, zapisz pięć rzeczy prostymi zdaniami. Część z nich zmienisz, ale szkic bez żadnych odpowiedzi zwykle zaczyna błądzić.

Jeśli nie umiesz jeszcze odpowiedzieć na ostatnie pytanie, to nic złego. Wiele osób znajduje zakończenie dopiero w trakcie pisania. Ważne, żeby pierwsze rozdziały miały dokąd zmierzać.

Następnie wybierz formę i długość. Oczekiwania co do długości różnią się zależnie od gatunku i wydawcy, więc zanim uznasz, że twoja książka jest za długa albo za krótka, przyjrzyj się najnowszym książkom podobnym do niej. W przykładach poniżej 80 000 słów to okrągła liczba.

Wybierz metodę planowania, która pasuje do twojego sposobu pracy

Osoby piszące rozmieszczają się na skali. Na jednym końcu są te, które rozpisują każdą scenę przed pierwszym szkicem. Na drugim te, które zaczynają od postaci i sytuacji, a resztę odkrywają w trakcie. Wiele osób jest gdzieś pośrodku.

• Pełne planowanie. Znasz główne wydarzenia, zanim zaczniesz. Ryzyko: szkic, który przypomina wypełnianie formularza. Zobacz jak zrobić konspekt powieści.
• Najpierw struktura. Wybierasz szkielet, na przykład trzy akty, i wypełniasz każdą część po drodze. Struktura opowieści – omówienie porównuje najpopularniejsze kształty.
• Płatek śniegu. Zaczynasz od streszczenia w jednym zdaniu i rozbudowujesz je etapami. Randy Ingermanson opisuje tę metodę Snowflake na swojej stronie Advanced Fiction Writing.
• Pisanie odkrywcze. Piszesz, żeby dowiedzieć się, co się wydarzy, a potem planujesz na podstawie tego, co już jest. To działa, ale zarezerwuj więcej czasu na rewizję.

Wybierz metodę, której użyjesz w pierwszej trzeciej części książki. Zmiana w połowie jest częsta i nie oznacza porażki.

Ustaw tempo, które da się powtarzać

Harmonogram, który przetrwa złe tygodnie, liczy się bardziej niż jednorazowy zryw. Licz wstecz od daty ukończenia:

1. Wybierz docelową długość, na przykład 80 000 słów.
2. Wybierz, ile dni w tygodniu możesz pisać bez niechęci, na przykład cztery.
3. Wybierz długość sesji lub liczbę słów, na przykład 500.
4. Podziel. Cztery sesje po 500 słów tygodniowo to 2 000 słów tygodniowo, więc 80 000 słów zajmie 40 tygodni.

Jeśli to dłużej, niż liczyłeś lub liczyłaś, podnieś jedną z liczb świadomie. Nie zakładaj, że później jakoś napiszesz więcej. Co dwa miesiące dodaj tydzień zapasu na chorobę i podróże.

Śledź jedną liczbę, słowa na sesję lub sceny na tydzień, i przeglądaj ją co tydzień. Widoczny zapis sprawia, że opuszczony dzień jest faktem, a nie wyrokiem.

Pisz do przodu i prowadź listę problemów

Pierwsze szkice mają być surowe. Najczęstszy sposób na zatrzymanie się to ponowne przeczytanie rozdziału drugiego w jedenastym dniu i zabranie się za jego poprawianie. Pomaga kilka nawyków:

• Nie czytaj od nowa całości wczorajszych stron. Przeczytaj ostatni akapit, żeby odnaleźć rytm, i pisz dalej.
• Odkładaj problemy na listę, nie do rękopisu. Zapisz w notatkach „wiek brata Mary: sprawdzić” i idź dalej.
• Oznaczaj luki widocznym znacznikiem. Coś w rodzaju [NAZWA MIASTA] łatwo później wyszukać.
• Kończ sesję w środku sceny, jeśli się da. Łatwiej zacząć od niedokończonego zdania niż od pustej strony.

Krótka notatka z ustalonymi faktami, takimi jak imiona, daty i to, co wie każda postać, oszczędza czas później. Przewodnik po biblii opowieści pokazuje jej małą wersję, a szablon biblii opowieści daje pola do skopiowania.

Środek

Początek ma nowość, a zakończenie ma cel. Środek ma tylko narastanie, i to właśnie tam ucieka rozpęd. Pomagają trzy pytania:

1. Co protagonistka lub protagonista próbuje następnie i dlaczego jest to trudniejsze niż poprzednia próba? Jeśli odpowiedź brzmi „to samo, ale głośniej”, podnieś koszt albo zmień metodę.
2. Czego dowiaduje się tu czytelnik, co zmienia sposób, w jaki czytał pierwszą trzecią część? Odkrycie lub zwrot w okolicy połowy daje drugiej połowie inne pytanie do rozstrzygnięcia.
3. Kto chce czegoś, co jest sprzeczne z celem protagonistki lub protagonisty? Środek bez aktywnej opozycji przypomina czekanie.

Zapisz te trzy odpowiedzi na karcie, zanim zaczniesz środek, i sprawdzaj je co dziesięć scen.

Skończ szkic, a potem się zatrzymaj

Kiedy dojdziesz do końca, zatrzymaj się. Nie zaczynaj rewizji tego samego dnia. Jeśli harmonogram pozwala, odłóż rękopis na kilka tygodni i zajmij się czymś innym. Po powrocie przeczytasz go bardziej jak czytelnik, a mniej jak jego autor.

Zapisz kopię ukończonego szkicu pod czytelną nazwą. Przy rewizjach łatwo stracić dobry materiał razem ze złym, a przyda ci się coś do porównania.

Poprawiaj w osobnych przejściach

Rewizja to nie przepisywanie każdego zdania. To seria przejść, z których każde ma jedno pytanie. Zachowanie tej kolejności oszczędza wysiłek, bo nie ma sensu szlifować sceny, którą i tak wytniesz.

Rób jedno przejście naraz i miej krótką listę tego, czego szukasz. Jeśli podczas przejścia strukturalnego zaczynasz poprawiać przecinki, prawdopodobnie unikasz trudniejszej decyzji. Przejście dotyczące postaci omawia artykuł o rozwoju postaci.

Jeśli jedna konieczna scena nadal wydaje się płaska, skorzystaj z listy kontrolnej rewizji sceny, by sprawdzić jej bezpośredni cel, presję i zwrot. Znajdziesz tam oryginalny przykład „przed i po” oraz arkusz, który możesz trzymać obok szkicu.

Zbierz opinie, póki jeszcze mogą zmienić książkę

Udostępnij rękopis po własnej rewizji i przed szlifowaniem zdań. Czytelnicy beta, czyli zaufane osoby, które czytają dla historii i mówią, gdzie się zgubiły lub znudziły, są najbardziej pomocni, gdy zadajesz konkretne pytania:

• W którym miejscu chciałeś lub chciałaś przestać czytać?
• O której postaci myślałeś lub myślałaś najmniej?
• Czego się spodziewałeś lub spodziewałaś, a to się nie wydarzyło?
• Czy coś było niejasne?

Zbieraj reakcje bez dyskusji. Szukaj wzorców: skarga jednej osoby to opinia, a ta sama skarga od trzech osób jest warta działania. Potem zdecyduj, które uwagi służą twojemu zamierzeniu. Nie musisz uwzględniać żadnej z nich.

Lista kontrolna dla całego projektu

• Umiem opowiedzieć historię w pięciu prostych zdaniach.
• Wybrałem lub wybrałam metodę planowania i docelową długość.
• Mam tygodniowy harmonogram i datę ukończenia z tygodniami zapasu.
• Prowadzę listę problemów zamiast poprawiać w trakcie szkicu.
• Odpowiedziałem lub odpowiedziałam na trzy pytania o środek.
• Skończyłem lub skończyłam szkic i odpocząłem lub odpoczęłam przed rewizją.
• Poprawiałem lub poprawiałam w przejściach: struktura, postać, spójność, scena, zdanie.
• Czytelnicy beta przeczytali poprawioną wersję, a ja szukałem lub szukałam wzorców.

Jak wygląda tydzień użytecznej pracy

Przykładem jest wymyślony portowy kryminał. W poniedziałek autor lub autorka pisze scenę, w której Elira znajduje list. Zostawia sobie jedno zadanie: „zdecydować, dlaczego odmawia pomocy urzędnika”. Nie zatrzymuje się, by skończyć dwudziestostronicowy życiorys postaci.

We wtorek powstaje scena w archiwum i okazuje się, że zamierzony pomocnik nie mógłby tam wiarygodnie wejść. To staje się pytaniem do Świata i zadaniem przy scenie, a nie niewyjaśnionym wyjątkiem. W środę zmienia się rola pomocnika i dołącza się odpowiedni fragment do potwierdzonego zapisu.

W czwartek czyta się wątek zaufania przez zapisane sceny. Konspekt obiecuje rosnące zaufanie, ale dialogi nadal pokazują powtarzające się odmowy. Wybiera się jedno istotne działanie do poprawy. W piątek zapisuje się wersję, eksportuje kopię do odzyskania i przygotowuje krótką sekwencję dla czytelnika.

Ten harmonogram to przykład, a nie cel produktywności. Przydatna jest w nim pętla: napisz coś, zachowaj to, wskaż konkretny problem i wprowadź uzasadnioną poprawkę. Opuszczony dzień nie wymaga odbudowy całego planu.

Zawęź przejście rewizyjne tak, by dało się je skończyć

W Musaelu przypisz punkty widzenia i oznacz wątki fabularne w Planowaniu, a potem czytaj ich zapisane fragmenty w Rewizji. Niech pierwsze przejście będzie skupione: decyzje jednej postaci, dowody w zagadce albo punkty zwrotne relacji.

Zrzut ekranu pochodzi z projektu testowego. Zadania pozostają przy scenie, a otwarcie sceny wraca do rękopisu. Odśwież odczyt po edycji; pokazane fragmenty opisują zapisany szkic w chwili, gdy zostały odczytane.

W kwestii spójności porównuj jawne informacje ze Świata i status źródła. Jeśli postać korzysta z sekretu, zapisz, kiedy w czasie opowieści go zdobyła i użyła. Te kontrole nie wychwytują każdej dziury fabularnej i nie zastępują redakcji. Scena może zgadzać się z zapisanym czasem i mimo to nie przekonywać czytelnika.

Poproś czytelników o dowody, z którymi da się coś zrobić

Zamiast „Podobało ci się?” zapytaj, w którym miejscu czytelnik lub czytelniczka po raz pierwszy zrozumiał lub zrozumiała cel Eliry, który trop wydał się przekonujący i gdzie zmiana jej nastawienia była zbyt nagła. Komentarz powiązany z fragmentem łatwiej ocenić niż ogólne polecenie, by książka była bardziej wciągająca.

Musael oddziela edycję projektu od linków dla czytelników. Daj czytelnikowi lub czytelniczce zakres, którego potrzebuje; nie przyznawaj dostępu współautorskiego tylko po to, by zebrać opinie. Zachowaj wersję, zanim wprowadzisz dużą rundę uwag, i zdecyduj, które sugestie służą zamierzonej historii.

Zakończ przejście eksportem i przeczytaniem zmienionej sekwencji. Celem jest rękopis, który można przekazać kolejnej osobie czytającej, redakcji lub następnemu etapowi wydawniczemu, a nie niekończące się gromadzenie planów i uwag.

Najczęściej zadawane pytania

Ile czasu zajmuje napisanie książki?

To zależy od długości i harmonogramu. Przy 500 słowach cztery razy w tygodniu szkic liczący 80 000 słów zajmie około 40 tygodni, a rewizja potrwa dodatkowo. Dłuższe sesje kończą się szybciej, ale liczy się tempo, które możesz powtarzać.

Czy warto zaplanować książkę przed rozpoczęciem?

Nie musisz, ale pewna struktura pomaga. Wielu osobom wystarcza streszczenie w jednym akapicie i kilka punktów zwrotnych. Jeśli planowanie zabija twoje zainteresowanie, pisz najpierw szkic i planuj na podstawie tego, co napisano.

Jak pisać dalej, gdy w środku tracę zainteresowanie?

Sprawdź, czy problem leży w książce, czy w harmonogramie. Jeśli historia przestała zadawać pytanie, podnieś stawkę lub dodaj opozycję. Jeśli jesteś zmęczony lub zmęczona, skracaj sesje zamiast przerywać. Odkładaj problemy na listę i pisz dalej.

Ile słów powinna mieć pierwsza książka?

To zależy od gatunku i wydawcy. Przyjrzyj się niedawno wydanym książkom w swoim gatunku i celuj w podobną długość. Zwięzłejszy szkic łatwiej poprawiać niż rozdęty.

Czy potrzebuję kursu pisania albo studiów?

Nie. Niektórym osobom pomagają warsztaty, ale rdzeniem pisania książki jest kończenie szkiców i ich poprawianie. Szerokie czytanie w swoim gatunku i opinie czytelników uczą bardzo wiele.

Gdzie sprawdza się Musael

Musael to internetowa przestrzeń robocza na te etapy. Jego tablica planowania pokazuje akty, rozdziały i sceny na tablicy lub na liście, a plan i rękopis są tą samą strukturą, więc przesunięcie sceny na tablicy przesuwa ją w szkicu. Prowadzi też kodeks postaci i miejsc. Zarządzana recenzja AI jest oddzielona od zatwierdzania zmian. Deterministyczne czytanie scen i jawne kontrole Świata działają bez zapytania do modelu.

Źródła

• Randy Ingermanson, „The Snowflake Method For Designing A Novel”, Advanced Fiction Writing: advancedfictionwriting.com